Column Ruud

Goed nadenken

Ik hapte naar adem toen Gregor me vertelde dat hij met zijn gezin naar Frankrijk zou verhuizen. Gregor was mijn beste vriend, we spraken elkaar wekelijks, en over emigreren had ik hem nooit gehoord. Dat bleek geen vergissing. Er waren ook geen plannen, het was een opwelling geweest. Op vakantie hadden ze in de Bourgogne een oude boerderij gezien en van het een was het ander gekomen. Dus werd de villa in Het Gooi verkocht en kregen de kinderen Franse les. Ze waren in rep en roer. Zo spannend!
Nu leek het mij ook wel wat, wonen in Frankrijk, maar toch zou ik die stap niet zo snel maken. Ik denk altijd diep na voordat ik dit soort beslissingen neem. Zelfs als ik een broodrooster koop, ben ik een middagje zoet. Laat staan zo'n beslissing om te emigreren. Hoe dat komt? Ik denk dat er drie redenen zijn. Ten eerste wil ik controle hebben over mijn leven, of in ieder geval een gevoel van controle. Terwijl Gregor het geweldig vindt om zich in avonturen te storten waarvan onzeker is hoe ze zullen uitpakken. Ten tweede ben ik bang om spijt te krijgen, en legt Gregor zich zonder morren neer bij de gevolgen van zijn beslissingen. En ten derde beschouw ik een keuze al gauw als een definitieve keuze. Gregor uiteraard niet. Die zegt: 'Je kunt toch altijd weer terug verhuizen.' Weet mijn vriend misschien beter wat hij wil dan ik? Dat denk ik niet. Tegenover mijn methode van 'wikken en wegen' stelt hij er een van 'vallen en opstaan'. We doen allebei wat bij ons past. En het resultaat? Gregor heeft tijdens de internethype veel geld verdiend op de beurs, maar net zoveel ook weer verspeeld. Ik deed niks en hield er ook geen cent aan over. Geen verschil dus. Al geef ik toe dat zijn levensstijl wel wat heroïscher is.
Inmiddels wonen ze alweer een jaar of vier op het Franse platteland. Laatst heb ik ze nog opgezocht. De boerderij is verbouwd, alles is op orde, ze zijn helemaal gesetteld. Kortom: hun huis staat te koop, want ze gaan verhuizen. Zo spannend!